اوقات خوش آن بود که بادوست به سر رفت

  آن یـــــــار کزو خانه ن ما جای پــــری بود  ***  سـر تا قدمش چون پری از عیب بـری بود

دل گفت فرو کش کنم این شهر به بویش  ***  بیــچاره نـدانست کـه یـارش سفـری بــود

تنــــــهــا نه ز راز دل من پـــرده بر افتـــــاد  ***  تا بـــــود فلک شیــــوه ی او پــرده دری بود

منــــظور خردمنـــــد من آن مــــاه که او را   ***  با حســن ادب شیوه ی صـاحب نظـری بود

از چنــــگ منش اختـــر بــد مهـــر به در برد‌ ***  آری چه کنــــم دولت دور قمـــــــــری بـــود

عـذری بنــــه ای دل که تو درویشـی و او را  ***  در مملکت حســــن ســــــــــــر تاجوری بود

   اوقات خوش آن بود که بادوست به سر رفت  ***  باقی هـــــمـــه بی حاصـلی و بی خبری بود

 خوش بود لب آب و گل و سبــــزه و نســـرین   ***  افسوس که آن گنج رواد رهگذری بــــــــــــود

 خود را بکش ای بـلبل از این رشک که گل را  ***  با باد صبا وقت سحر جلوه گری بــــــــــــــــود

***

 هر گنـــج سعـــــــــادت که خدا داد به حافـظ

 از یمــــــن دعای شب و ورد سحــــــــری بود 

***

/ 0 نظر / 37 بازدید