از زمیـــن کــــــــــــربلا اینک نوایی می رسد

از زمیـــن کــــــــــــربلا اینک نوایی می رسد                    
گوییا از دوردست، گرد و غباری می رســـــد

بر رهش آبی زنید، شاید ببینــــــم چهره اش            
گوییا از راه مشرق، تک ســــــواری می رسد

بر لبش لبخندی از جنس یقین خوابیده است        
در زمستان بلا گویـــــا بـــــــــهاری می رسد

بر ید بیضایــــــیش آن ذوالفـقار مرتضاســــت              
در رکاب ذوالجــــــناح اینک جـوانی می رسد

ذوالجناحا ! یار تو اینجا حسیــنی کشته بود            
بازگو اینک چـــــرا فرمانـــــروایی می رسد !

آن طرف تر مشک آبــی بر کمـــر دارد نشان             
کودکان تشنه لب، مشکِ عمویی می رسد

از جلالش ذکر زیبــــــای علـــــــی آید به یاد              
کودکان دوره گرد، خرما و نانـــــی می رسد

بهترینها گشته اند محــو تماشـای بــــــــهار                 
بی پناهان جـهان سنگ صبـــوری می رسد

آمــــــد و لبخـــــــند کوتاهی نصیـب باد کـرد                 
باردیـگر بی گمان ... با کوله باری می رسد

/ 1 نظر / 21 بازدید
عباسی

سلام....داشتم گشت می زدم که رسیدم به خونه ی شما!مطالبتون زیبا بود و استفاده کردم ! یا علی.